Colombia

Het lijkt al even geleden sinds we vanuit Bangkok naar de andere kant van de wereld vlogen en twee dagen later in Colombia toekwamen. Zes weken, een vijftiental bestemmingen, verschillende stranden, vele koloniale steden en enkele mojito’s later ronden we ons eerste land in Zuid-Amerika af.

We zetten voet aan land in hoofdstad Bogota en merkten al snel dat we ons toch even moesten aanpassen na vierenhalve maand Azië. Bogota ligt 2600 m hoger dan de zeespiegel, een hoogte die we zelfs in Nepal nooit bereikten, en het bewandelen van de soms steile straten bleek opeens toch heel snel op de ademhaling te werken. De ligging in de bergen bracht tevens bewolking en occasionele neerslag met zich mee die we al in geen maanden meer gezien hadden. Ook qua eten was het even wennen als je komt uit landen waar je geen twee straten ver moest gaan voor een lekkere maaltijd, te meer aangezien er hier blijkbaar wél sluitingsdagen bestaan – een frustrerende vaststelling aangezien onze eerste volledige dag een zondag was. Ten slotte werden we bij aankomst vanuit de luchthaven al snel door onze taxichauffeur toegelicht over welke buurten we best vermijden na zonsondergang. Vooral dat laatste was toch even anders in het (schijnbaar) altijd en overal veilige Azië, al kunnen we dat ondertussen wel in perspectief plaatsen: we hebben nog niets meegemaakt en verwachten ook dat de kans daartoe klein is zolang we in de ‘logische’ buurten blijven.

Het had weinig zin om ons aan te passen aan de ijlere lucht in Bogota want onze weg zou al snel terug op zeeniveau liggen, langs de Caraïbische Zee. Vooraleer we hier aan toe waren, gingen we nog langs Villa de Leyva en Barichara, twee koloniale dorpjes waar de tijd nog traag vooruit gaat. Het marktplein van Villa de Leyva deed ons alvast afvragen of we al ooit op een mooier terras in de namiddagzon hebben gezeten. (Tegenvoorbeelden zijn altijd welkom.)

Een totaal tegenovergestelde ervaring beleefden we dan in San Gil, waar we gingen paragliden boven het Parque Nacional del Chicamocha en we de wind langs onze oren hoorden suizen terwijl meer dan duizend meters onder ons de Chichamocha Canyon kronkelde. Als dat nog niet voldoende was, steeg je tijdens de vlucht nog eens vlot duizend meter en kon je je begeleider vragen om manoeuvres te maken waarbij je bijna 90° gedraaid en in een spiraal naar beneden schiet. We waren blij dat we ons ontbijt ruim op tijd hadden genomen die ochtend.

De tweeënhalve week hierna brachten we door in het gebied aan de Caraïbische Zee. Hoewel we hier nooit echt heel lange verplaatsingen maakten, was de variatie in landschappen en activiteiten enorm en bleek het begrijpelijk dat dit gebied het toeristisch hart is van Colombia.

We begonnen met de beruchte jungletrekking naar de Ciudad Perdida, de restanten van een stad die rond 650 n.C. is opgericht door Tairona indianen. De kilometerteller stond na die vijf dagen trekken niet indrukwekkend hoog (nl. op 44 km) maar de steile klimmetjes en afdalingen in de vochtige jungle maakten dit toch een intense en vooral zweterige ervaring. Ons eeuwige respect voor groepsgenoot Jerry trouwens, een 68-jarige Amerikaan - hij noemt zichzelf “senior backpacker” - die de tocht samen met ons aflegde en ons al doende liet zien dat leeftijd geen restrictie is.

Hierna gingen we naar Punta Gallinas, het meest noordelijke puntje van Colombia en meteen ook van heel Zuid-Amerika. Het landschap dat we hier aantroffen kwam niet overeen met het beeld dat de Caraïbische Zee oproept. Vanaf de grillige kustlijn start immers een ruige, onbewoonbare woestijn. De variatie in landschappen is desalniettemin enorm en hoewel dit gebied zeer afgelegen ligt, bleek het de grote verplaatsing, waarvan een groot deel met vierwielaandrijving, meer dan waard.

Dit droge kustlandschap ruilden we voor tropische stranden langs een ruige zee in het Parque Nacional Natural Tayrona. Dit was onze derde bestemming op rij waar we zouden overnachten in een hangmat en we kunnen ondertussen dan ook stellen dat we hier zeer goed in geworden zijn.

Ten slotte bezochten we de koloniale stad Cartagena, een van de belangrijkste schakelsteden tussen Spanje en koloniaal Zuid-Amerika, berucht van de handel in Afrikaanse slaven. Qua hoeveelheid toeristen komt er in Colombia niets in de buurt van deze historische stad maar de koloniale architectuur en rustige sfeer van het oude centrum maakten het niet moeilijk om met plezier enkele dagen in Cartagena’s straatjes te verdwalen.

Elk land heeft zijn mindere bestemmingen en in Colombia was dat voor ons Medellin. Het kan aan de kleurloze verblijfslocatie, aan het gebrek aan echte bezienswaardigheden of domweg aan het weer gelegen hebben, maar als er na bijna een half jaar reizen sprake was van een kleine reisdip, dan lag die hier. Gelukkig was het uitzicht vanaf de Piedra del Peñol, een daguitstap die we vanuit Medellin maakten, zeer de moeite waard en hebben we ondanks de rem op ons budget toch kunnen proeven van de betere restaurants in de stad.

Gelukkig komt na regen altijd zonneschijn en die vonden we in Salento, een kleine stad in de Zona Cafetera. Zoals de naam doet vermoeden is dit de streek van de koffieproductie en bij elke busreis of wandeling waren de gebruikelijke, fantastische uitzichten bezaaid met uitgestrekte koffieplantages. We maakten er een onvergetelijke dagwandeling door de Valle de Cocora en gingen ook een kijkje nemen op een organische koffieboerderij. Een zeer mooie én interessante halte.

Ondertussen waren we al aardig gevorderd op onze weg richting Ecuador. Hoewel er toch nog wat interessante dingen te zien zijn, ziet het deel van Colombia dat ten zuiden ligt van Salento veel minder bezoekers. De nachtbussen in deze streek worden geregeld geplaagd door overvallen en dus maakten we met de glimlach de keuze om voldoende haltes te maken en onze verplaatsingen overdag te doen.

Popayan was onze eerste stop in dit minder bekende gebied. Deze koloniale stad wordt door al haar witte gebouwen en huizen ook wel La Ciudad Blanca genoemd en straalt een meer klassieke grandeur uit dan Cartagena.

De tombes van Tierradentro situeren zich dan weer vóór Columbus. In feite is er weinig geweten over deze intrigerende, ondergrondse bouwwerken en we mochten nog van geluk spreken dat onze reis hier naartoe niet voor niets was geweest. Bij aankomst bleek het historisch park immers al enkele dagen gesloten wegens veiligheidsoverwegingen. Gelukkig waren die maatregelen de dag nadien niet meer van toepassing en konden we onszelf naar hartelust uitputten door heuvels te beklimmen, steile trapjes af te dalen en de tombes van een verloren cultuur te bewonderen.

Onze laatste volledige dag in Colombia hielden we halt in Las Lajas, waar we de knap gesitueerde basiliek gingen bekijken. Onze slaapplaats in Tierradentro was in het huis van twee oudjes maar de overnachting in het klooster hier was nog atypischer en sfeervoller.

En daarmee zit ons eerste land in Zuid-Amerika erop. Hoewel er aan de manier van reizen niet veel is veranderd, is het toch voelbaar dat we in een ander werelddeel zitten. De cultuur leunt, niet echt verrassend, vrij dicht aan tegen de Europese en in het bijzonder de Zuid-Europese. Op straat kom je niet snel iets tegen waarbij je even de ogen uitwrijft, zoals dat in Azië wel vaak gebeurde, en ook de keuken heeft weinig verrassingen in petto. In ruil daarvoor krijg je meer natuur: nagenoeg elke busrit passeert verre uitzichten en mooie, groene landschappen en de bestemmingen waar natuur centraal stond waren vaak het meest de moeite.

Verder is het ook wel fijn om de plaatselijke taal te kunnen spreken. Na twee jaar CLT spreken we uiteraard lang geen vloeiend Spaans maar we kunnen ons verstaanbaar maken en zolang ze niet te onduidelijk en snel spreken kunnen we wat woorden wisselen – op zich toch al een gigantisch verschil met Azië.

De laatste dagen in Colombia waren vermoeiend door de vele, lange reistijden. Hopelijk brengt Ecuador met zijn relatief korte verplaatsingen hierin wat verpozing. Na het toeristische deel in dit land zullen we hier vrijwilligerswerk doen. We houden jullie op de hoogte!

Myanmar

En zo zaten we aan ons derde en laatste land in Azië, Myanmar.

Wat te verwachten van een land waar het toerisme pas zeer recent in de lift zit? We vernamen dat het aantal toeristen na de (weinig democratische) verkiezingen van 2010 gestegen was van 200.000 naar 1.000.000 per jaar en dat er tegenwoordig al 2.000.000 toeristen jaarlijks hun weg vinden naar dit mysterieuze land - nog altijd minder dan een tiende van naburige kleppers als Thailand of Maleisië. Het gevolg is een onevenwicht tussen vraag en aanbod in accomodatie en de hotelprijzen liggen dan ook gevoelig hoger dan in omliggende landen. Gelukkig zijn er ook voordelen aan de toename van het toerisme: door de geleidelijke opkomst van bankautomaten moet je in de voornaamste steden niet meer beschikken over dollarbriefjes in perfecte staat als enige bruikbare valuta, en de reistijden van stad tot stad, die vermeld staan in onze reisgids van 2011, zijn ondertussen tot soms zelfs 40% gereduceerd.

We begonnen in Yangon, na een recente frats van het militaire regime niet langer de hoofdstad. Het gebrek aan prominente westerse invloeden in deze stad deed ons afvragen of Bangkok er dertig, veertig jaar geleden ook zo had uitgezien. Anderzijds mist de stad ook een beetje de typische sfeer van een Aziatische stad. De Britten – jep, zij weer: Myanmar maakte deel uit van Brits-Indië – verplaatsten de hoofdstad van het noordelijke Mandalay naar het zuidelijke Yangon en richtten er een georganiseerde stad met orthogonaal stratenpatroon en koloniale architectuur op. Westerse mossel noch oosterse vis dus, maar met een aantal heel knappe pagoda’s en markten toch al een interessant begin. De Schwedagon Pagoda, de pagoda aller pagoda’s, hielden we voor het einde van onze ronde door Myanmar.

Van hieruit vertrokken we snel naar Bagan om de bekende vlakte vol oude, bakstenen tempels te aanschouwen en merkten we al snel dat het toerisme hier niet van gisteren is. De geasfalteerde hoofdwegen die nodig zijn om de onvermijdelijke toerbussen van tempel A naar B te brengen, beschadigen enigszins het landschap maar gelukkig is het gebied groot genoeg om met de fiets via zandwegjes en ver weg van de grote wegen nog wat magie te vinden. Zo hadden we pal op lunchtijd de Sulamani Pahto voor ons alleen, wellicht de mooiste van de duizenden tempels, en hebben we ook het nodige proefondervindelijk onderzoek gedaan om na te gaan vanop welke tempel je de beste zonsondergang kan zien.

Als ervaring was onze ballonvlucht bij zonsopgang moeilijk te overtreffen. We zagen vanuit de lucht hoe de mist tussen de tempels werd opgeklaard door de rijzende zon en genoten van het onvergetelijke zicht over de uitgestrekte vlakte. Bagan was zonder twijfel een hoogtepunt van onze reis door Azië.

Zowel vanuit Kalaw als Hsipaw maakten we een trekking met gids en andere reizigers door het omliggende platteland. De tochten gaven in hoofdzaak een close-up van het leven in afgelegen dorpjes, al passeerden we onderweg ook geregeld langs zeer fraaie natuur. Myanmar beschikt over een veelheid aan verschillende etnische stammen: we ontmoetten Shan, Palaung, Pa-Oh, Danu en Taungyo, en werden telkens begroet door een enthousiast “Mingalaba” (Birmees voor “Hallo”). We aten zeer lekker lokaal eten en overnachtten ter plaatse in de dorpjes.

Mandalay zal wellicht niet hoog scoren op hitlijstjes van topsteden in Azië; menig reiziger plaatst de voormalige hoofdstad zelfs onderaan hun lijst van bestemmingen in Myanmar. De stad is druk en lawaaierig zonder interessant of impressionant te zijn, en het kleurenpallet oogt grijs, stoffig en saai. Ook de bezienswaardigheden zijn soms van bedenkelijk allooi: zo belandden we op een avondmarkt die we voor sfeer en gezelligheid een 3 zouden geven en een 0 voor het ontbrekende eten. En is er verder iemand geïnteresseerd in de grootste stupa ter wereld... mocht hij zoveel honderd jaar geleden afgewerkt zijn?

Het is daarom geen wonder dat de enige écht unieke plek, de fotogenieke U Bein brug, drommen toeristen aantrekt en - o ironie - net hierdoor bij zonsondergang een groot deel van z’n charme verliest. Gelukkig waren we hier ook, en bijna als enigen, bij zonsopgang om in stilte de monniken en dorpelingen over ’s wereld langste houten brug te zien en te horen stappen.

Voor plekken als Inle Lake schiet de Nederlandse en Engelse taal tekort: het woord “meer” dekt echt niet de lading van deze oase van aangelegd groen en huisjes op het water. Inle is één van de populairste toeristische bestemmingen in Myanmar maar net als die andere favoriet, Bagan, is het gebied groot genoeg om nog authentieke plekjes te ontdekken, ver weg van toergroepen en andere toeristen. Zo vonden we vroeg in de ochtend in Thaung Tho een zeer levendige markt langs het water, druk bezocht door omliggende stammen, zoals de Intha die op het meer wonen, en maakten we ook een kanotochtje door een zeer rustig dorpje op het water, waarbij de verbaasde en blije gezichten verraadden dat een toerist hier geen alledaags zicht is.

Verder was het telkens weer fascinerend om te kijken naar de manier waarop de vissers hier hun kano besturen: met één been gekneld rond de roeispaan snijden ze door het water, terwijl ze met het overige been probleemloos balanceren op hun kano en hun handen vrijhouden voor het visnet. Ondanks het vaak zeer prominente toerisme was Inle Lake een topbestemming en bleven we hier wat langer hangen.

De minder gepolijste versie van Myanmar vonden we in het zuidoosten, in Hpa-an. Deze stad ligt uit het gebruikelijke toeristentraject en geeft een iets vuilere en lawaaierige indruk, maar het is voor de prachtige, omliggende landschappen dat we kwamen. Op een dagtour zagen we behalve de mooie natuur verschillende, zeer mooie grottempels en pagoda’s op onmogelijke plekken – voor een Birmees is élke speciale plek een prima plek voor een pagoda.

Dat laatste is enorm van toepassing op de berg Kyaiktiyo – vraag ons niet naar een correcte uitspraak, we hielden het bij “de Golden Rock”. Deze bedevaartsplek trekt dagelijks duizenden toegewijde boeddhisten die vanuit het hele land komen om een blik te werpen op de befaamde, gouden rots die de wetten van de zwaartekracht lijkt te tarten. De prijs om er te geraken bedraagt 6 dollar (voor buitenlanders) en een verschrikkelijke truckrit van een uur door de bergen met vlot 50 man in een laadbak – een rit met extra pit dankzij het ons reeds vertrouwde feit dat Aziaten een gevoelige maag hebben. In zekere zin gaat het dan ook meer om de unieke ervaring van de tocht op zich; eenmaal boven valt er niet veel anders te zien dan een, tja, gouden rots.

Myanmar heeft duidelijk meer gemeen met Zuidoost-Azië dan India en heeft, behalve een groot aantal indrukwekkende plekken, het grote voordeel over de rest van Zuidoost-Azië dat de reiservaring hier effectief authentieker aanvoelt – iets wat we met zekerheid kunnen zeggen sinds onze tussenstoppen in Bangkok. De mensen zijn hun jaren van isolement ondertussen grondig beu en vinden het oprecht fijn om met hun gebrekkige Engels even een praatje te slaan met buitenlanders, nieuwsgierig naar onze impressies van hun land. Overal in het land zag je blije gezichten als reactie op de twee woordjes Birmees die we altijd wel konden gebruiken: "Hallo" en "Dank u".

Toch bekruipt soms het gevoel je wel eens dat je slechts een postkaartversie van een land aan het bekijken bent. Ongeacht de voor ons moeilijk in te schatten ellende die het militaire regime heeft aangericht en nog altijd aanricht, vraag je je ook wel af hoe Myanmar eruitziet in de buitenste gebieden van het land, waar minderheidsgroepen felle conflicten uitvechten met het regime en ook verschillen in religie worden betwist.

Gelukkig vonden we het Myanmar dat we zagen zeer interessant en mooi, en zal deze reiservaring nog wel even nazinderen, niet in het minst door de charmante bevolking zelf. Als je nog zocht naar een land in Azië om te bezoeken: wacht niet langer, nu is de moment.

En met deze zeer fijne afsluiter rondden we ons deel in Azië af. Terwijl we de laatste hand aan deze tekst leggen, bevinden we ons op een vliegtuig met bestemming Madrid. Morgen komen we aan in Bogota. Hopelijk valt het in Colombia en de rest van Zuid-Amerika minstens even goed mee als de landen die we hier in Azië hebben bezocht. Groetjes en tot later!

Zuid-India

Weinigen zullen naar India reizen met het uitgangspunt om een metropool als Mumbai te bezoeken - bovenop het aanhoudende lawaai en de verpletterende drukte krijg je er hier nog een vochtig, tropisch klimaat bovenop - maar in feite zou het even ondenkbaar zijn om deze ervaring te ontlopen. Vanuit het koudere Amritsar namen we het vliegtuig en kwamen we met een taxi, die 2 uur deed over 30 km, aan in ons guesthouse, één grote ruimte met hoog plafond die opgedeeld was in twee rijen kleine kamers waarvan de wanden niet tot het plafond doorlopen, met daartussen een gang. Vanuit elke kamer kon je het volledige, houten plafond met alle zwaaiende ventilators zien, en het kleinste geluidje werd gedeeld van kamer tot kamer - een rituele reizigerservaring.

De Britten hebben een aangename en mooie stad achtergelaten en door zijn koloniale architectuur voelt de stad soms aan als Londen met hier en daar wat palmbomen. En op z’n Indisch, uiteraard.

De moderne restaurants en westerse ketens - zelfs een Le Pain Quotidien op enkele tientallen meters van de Gateway of India - waren een goed excuus om te ontsnappen aan de hitte en de chaos buiten, zij het tegen een iets hogere prijs dan gebruikelijk in India. Ons etentje met Shrey, een Indiër die we hadden ontmoet in Rajahstan en die verbleef en werkte in Mumbai, staat nog altijd genoteerd als ons duurste avondeten. Mumbai is een stad voor kosmopolieten.

Een vriend van Ankita zei ons dat de goedkoopste grondstof van India de manuren zijn en hiervan zijn de tempels van Ajanta en Ellora, die we vanuit Aurangabad bezochten, een zeer extreem voorbeeld. Tientallen rijkelijk versierde tempels werden op deze twee sites vanaf de tweede eeuw vóór Christus uit een rotswand gehouwen en beide plekken zijn elk goed voor een volledige dag verkennen. Vooral de proporties van de Kailasa Tempel in Ellora maakten het moeilijk om te geloven dat het volledige complex zomaar uit een doorlopende, stenen talud gehouwen is. De schaal, hoeveelheid en graad van detail van deze tempels maakten de dagen in Aurangabad behoorlijk intensief en vermoeiend, en het was hierna een goed idee om rustiger plekken op te zoeken.

De bestemmingen Goa en Hampi lagen qua beleving niet zo ver van elkaar af als hun ligging en onderlinge afstand zouden doen vermoeden. Beiden zijn zeer populaire plekken en trekken met recht en reden veel reizigers aan. In Goa is dat vaak eerder van het feestende soort; het alternatievere volk vindt meer zijn ding in Hampi. Beide plaatsen zijn dan ook voorzien van een goed uitgebouwde reizigersenclave, een gebied in een dorp of stad van hotels, restaurants, bars en shops op maat van de westerse backpacker, en voelen daardoor niet aan als het échte India. In Goa draait het om de tropische stranden en zijn er landinwaarts nog oude kerken van de eerste, Portugese kolonisten te bezoeken; in Hampi komt men zich vergapen aan de tempelruïnes die een mysterieuze combinatie vormen met de achtergrond van met keivormige rotsen bezaaide heuvels.

De periode in de reizigersenclave was fijn want geheel anders was het dan weer in Mysore, van alle grote steden die we in India bezocht hebben een van de meest propere en rustige, al zegt dat nu ook weer niet zó veel.

Terug in Rajasthan hadden we een Italiaan ontmoet die ons op het hart had gedrukt om “under no circumstances” de wekelijkse nachtverlichting van het paleis van de maharadja te missen. We namen dit advies op in onze planning en arriveerden in Mysore op de dag van de verlichting van het paleis. We waren dus mooi op de afspraak, maar zagen ondanks onze hoge verwachtingen geen spectaculaire nachtverlichting. De maharadja was namelijk zelf niet op de afspraak geraakt. De goede man was vier dagen ervoor gestorven en uit respect werd het paleis die week niet verlicht. Soms kan een kleine tegenslag uit wel heel onverwachte hoek komen... Gelukkig was Mysore een fijne, authentieke stad en hebben we onze verdere tijd goed kunnen besteden.

Met de nachtbus trokken we verder naar het zuiden en kwamen we aan in Kerala, de provincie waar wellicht iedereen die naar Zuid-India gaat, belandt. Onze eerste halte was Fort Kochi, eveneens een product uit tijden van Portugese en Nederlandse ontdekkingsreizigers, en de plek waar Vasco da Gama in 1524 is gestorven. Behalve het bezoeken van een kathakali-voorstelling, een traditionele, eeuwenoude dans, was het aangenaam verblijven in dit rustige stadsdeel en gingen we langs de Chinese visnetten om er verse vis en calamari te kopen, en die vervolgens in een restaurant te laten bereiden. Zeer lekker.

Enorm gesmaakt werd ook de afwisseling die we landinwaarts en een stuk boven de zeespiegel vonden, in de theeplantages van Munnar. Deze uitgestrekte plantages, in wezen een ander restant van Brits-Indië, waren goed voor vele dagen wandelen en verdwalen. Het was een enorme verademing om de Indische stad te ruilen voor groene landschappen, frisse lucht, rust en stilte, en lekker koele nachten in een huisje te midden van de plantages.

Ook de befaamde backwaters injecteerden een welgekomen dosis groen in onze reis. De ferry vanuit Kottayam ging langs de grotere kanalen en bracht ons op een sfeervolle manier in Alleppey. Voor de kleinere kanaaltjes namen we een kano met gids Saji. We zagen het intieme leven op en langs het water rustig langs ons voorbij drijven en lunchten in zijn nederige maar prachtig gesitueerde stulpje in de backwaters. Kerala deed zijn goede reputatie alle eer aan.

Hierna gingen we verder zuidwaarts en was het tijd voor onze laatste provincie op het Indische vasteland, Tamil Nadu. We begonnen in Kanyakumari, het uiterste zuidelijke puntje van India en – zo bleek snel – vooral geliefd bij Indische toeristen. Om in deze stad te verblijven hebben we moeten vechten voor een plaats op de bus, kostte de weg om er te geraken ons bijna dubbel zoveel tijd als verwacht, en moesten we vanwege het piekseizoen – tussen kerst en nieuw is er ook in India vakantie – genoegen nemen met een dure kamer die overigens niet geheel vrij van kakkerlakken was. Al deze factoren en de massa’s Indische toeristen samen maakten het puntje van India niet meteen onze meest geliefde halte hoewel het een unieke ervaring was om de zon te zien opkomen én zakken in de oceaan.

Het zegt dan ook in de eerste plaats niet veel goeds over Kanyakumari, het Blankenberge van India, dat een ‘gewone’ Indische stad als Madurai ons stukken beter beviel. We bezochten er de Sri Meenakshi Tempel en vergaapten ons aan haar prachtige, rijkelijk versierde torens die aanleiding gaven voor geïmproviseerde spelletjes genre “Ik zie ik zie wat jij niet ziet, en het is een blauwe vrouw met vijf koppen en tien armen en een piemel”.

Madurai bleek geen stad om over meerdere dagen te verkennen en een iets te ruime planning - ons vliegtuig vanuit Chennai naar de Andaman eilanden werd al vroeg op voorhand geboekt - leidde ertoe dat we redelijk wat dagen in Pondicherry moesten slijten. Pondicherry was een Franse kolonie en is dan ook een mengeling van Frans en Indisch – toegegeven, uiteraard voornamelijk dat laatste – hetgeen resulteert in de aanwezigheid van fijne bars, restaurants en croissants. Mmmm... croissants... Het viel dus gelukkig goed mee wat langer te blijven in deze stad, waar het eerste deel van het boek The Life of Pi zich afspeelt. Het toeval wilde trouwens dat we de gelijknamige film hier ook effectief gezien hebben op tv.

Uiteindelijk kwamen we aan in Mamallapuram, onze laatste stop op het Indische vasteland. De tempelruïnes en het reizigersghetto met restaurants, hostels en souvenirshopjes deden deze stad aanvoelen als een kleinere en minder indrukwekkende variant van Hampi.

Na bijna drie maand rondreizen in India was er nood aan een kleine vakantie in onze reis en de Andaman eilanden, in feite dichter bij Zuidoost-Azië dan India, waren dan ook niet geheel toevallig onze laatste stop in India. De quasi verlaten, tropische stranden deden wat ze moesten doen en gaven ons twee weken het gevoel van de bewoonde wereld weg te zijn. Het paradijs komt echter niet zonder prijs - zeker niet als het een goedkoop paradijs is. De accomodatie was soms zeer primitief - na de eerste nacht op Neil Island merkten we dat we ons bamboe hutje met een rat deelden - en sommige stranddelen, vooral de noordoostelijke, waren bezaaid met plastic en andere rommel, dat wellicht voor een groot deel aanspoelt vanuit het Birmese vasteland. Een doorn in het oog en we hopen dan ook voor de toekomst dat deze problematiek op duurzame manier aangepakt wordt om het gezicht van deze voor de rest maagdelijke stranden te redden.

De toeristen die deze eilanden bezochten, kwamen trouwens voor vlot 90% uit India. (Een heel andere situatie dan bvb. in Zuid-Thailand, waar het soms leek dat bijna alle restaurants en hotels werden uitgebaat door westerse expats.) Maar eigenlijk merkten we daar op de eilanden zelf niet veel van: de Indiërs die de stranden bezochten, bleven altijd op een afstand van maximaal 50 m van de toegang tot het strand, dus het volstond om even verder te wandelen om een verlaten stukje strand te vinden.

Verder kon je ons hier ook onder de zeespiegel vinden, in het fijne gezelschap van o.a. koraalduivels, kogelvissen, engelvissen, maskerwimpelvissen, zeekatten, driebandanemoonvissen (beter bekend als de Nemo-vissen), moeralen en een groene zeeschildpad. We maakten een nachtduik en een duik langs een scheepswrak, en voltooiden onze Advanced Open Water opleiding: vanaf nu zijn we gecertificeerd om tot een diepte van 30 m duiken.

Ondertussen zijn we in Bangkok en staan we op het punt naar Yangon, hoofdstad van Myanmar, te vliegen. Ironisch genoeg waren we op de Andaman eilanden dichter bij Yangon dan ooit maar kostte het ons toch drie vluchten om deze stad te bereiken. Vanuit de Andaman eilanden vertrekken immers geen internationale vluchten dus moesten we eerst terugvliegen naar Chennai op het vasteland, en de enige manier om in Yangon te geraken is per vlucht vanuit Bangkok, en dus moesten we ook daar – en tevens voor het bekomen van ons Birmees visum - nog even langs.

Het vinden van piekfijne, ongekreukte dollarbiljetten, de enige valuta die voor redelijke bedragen wordt aangenomen van toeristen in Myanmar, bleek iets moeilijker dan verwacht in Bangkok, al mochten we nog van geluk spreken dat de naburige protesten hierbij geen roet in het eten strooiden. Dit kon echter de pret niet drukken om terug te zijn in de stad waar onze vorige grote reis begon en eindigde en we profiteerden dan ook van de gelegenheid om de culinaire troeven van deze hoofdstad tot ons te laten komen.

Meer nieuws over een maand, wanneer onze trip in Myanmar en ons deel in Azië er opzit.

foto update

Aan iedereen (maar vooral de mensen die onze blog goed volgen) onze beste wensen voor 2014 vanuit Pondicherry!

Hier alvast een eerste deel foto's van Zuid-India in afwachting van een tekstberichtje.

Noord-India

India stond bij ons niet in de eerste plaats bekend als een relaxte, zorgeloze bestemming. We hadden op voorhand een karrenvracht meningen, indrukken en informatie over dit land vergaard en na het oversteken van de grens met Nepal leek het even dat alle denkbare clichés werden bevestigd naarmate we dichter kwamen bij Gorakhpur, onze tussenstop voor de nacht: de straten vulden zich geleidelijk aan met verkeer, voetgangers en afval en onderweg werd er al wel eens een Indiër op zijn hurken betrapt, in positie om zijn gevoeg te doen langs de rand van de weg. De trippelende kakkerlak in de groezelige badkamer van onze eerste hotelkamer was het kersje op deze slagroomtaart. (Neen, voor die kamer hebben we gepast.)

We hadden ons dus al schrap gezet voor onze eerste echte en meteen ook beruchte bestemming in India: Varanasi, de heilige stad aan de Ganges. Het zal wellicht door dit uitgangspunt zijn dat we na aankomst snel van mening waren dat de veelal negatieve teneur rond deze mysterieuze stad niet helemaal terecht en op zijn minst overdreven was. Toegegeven, bewoners, koeien en andere beesten maken er geen prioriteit van om de kleine, smalle straatjes proper, laat staan bewandelbaar te houden – praktisch elke stap die je zet, test het coördinatievermogen van je voeten tot op de centimeter nauwkeurig – en zeer geroutineerde oplichters, die hun zinnen hebben gezet op toeristenvaluta, deden ook deze prima voorbereide reizigers even twijfelen over hun ware toedracht. 

Maar eenmaal langs en op de Ganges wordt deze lelijke stad opeens de mooiste chaos ooit gezien en lijkt het steek te houden dat Indiërs ritueel baden en wassen in een rivier waarin enkele tientallen meters verder restanten van gecremeerde lichamen worden geloosd. Kinderen, albino’s, ongeboren kinderlijkjes en heilige sadhoes worden zonder crematie aan de Ganges toevertrouwd.

Vrij lelijk en oogstrelend mooi waren ook respectievelijk de stad Agra en diens Taj Mahal. Het stadsdeel voor de toegangspoort van dit wereldwonder vonden we verrassend genoeg op toeristisch vlak nog vrij onontgonnen maar in een hotel met dakterras dat zicht heeft op de Taj Mahal hadden we voor de rest dan ook niet veel meer nodig. Bij ons tweede bezoek aan de Taj, kort na zonsopgang, hadden we het privilege om als eerste toerist van de dag binnenin het mausoleum zelf te treden, een magisch en verstillend gevoel in het anders nooit zwijgzame India.

Vanuit Agra namen we een trein met vijf uur vertraging naar Jaipur en begonnen we aan onze tocht door Rajasthan, de provincie die voor een groot deel uit woestijn bestaat en bezaaid is met oude forten, paleizen en sfeervolle stadjes. We overnachtten in zeven verschillende steden en zagen te veel forten, paleizen en andere spullen om op te sommen dus hier volgt een zeer korte en onvolledige samenvatting van deze drie weken.

- In hoofdstad Jaipur kwam het Dewali-festival volop op gang en werden onze dagen vol forten, paleizen en andere spullen afgesloten door avonden vol lichtjes, vuurwerk en firecrackers.

- Bikaner staat bekend om zijn tempel waar duizenden ratten - ja, ratten - vereerd worden en verder maakten we hier een rondrit met gids Ali door de oude stad.

- De mooiste stad situeert zich in het uiterste westen, heet Jaisalmer en heeft een schitterend gelegen fort en een collectie prachtige haveli’s.

- Nog indrukwekkender is het fort van Jodhpur, dat verticaal lijkt op te rijzen te midden van honderden kleine, blauwe huisjes.

- Udaipur en zijn mooie meer brachten dan weer de nodige rust in de oceaan van forten, paleizen en andere spullen, zoals het naburige fort van Chittorgarh.

- We maakten de op voorhand zeer evidente maar ter plaatse bekeken heel ongelukkige keuze om ons verblijf in Pushkar af te stemmen op de Pushkar Camel Fair. Enkele kernwoorden: “kamelen”, “zand”, “veel volk”, “oorverdovend lawaai”, “vreemde randevenementen”. Tussen al het tumult door brachten we ook nog tijd door rond het heilige meer dat voor de gelegenheid volstroomde met pelgrims uit het hele land, o.a. aan de 'ghat' waar de as van Gandhi verstrooid werd.

- Het rustige en minder bezochte Bundi, zonder grote bezienswaardigheden maar met een intacter gebleven authentieke Rajahstan-sfeer, was een aangename afsluiter en werd tevens opgevrolijkt door een lokaal festival. De fijne, historische haveli waarin we verbleven zorgde voor een extra belevingswaarde.

Na Rajasthan namen we de nachttrein met bestemming Delhi en kwamen snel tot de conclusie dat dit een vrij aangename, enorm gevarieerde en relatief moderne metropool is. We kuierden door de oudste delen van de stad, tussen de vele bezienswaardigheden door op zoek naar moeilijk te vinden streetfood-plekjes, maar namen tevens de metro naar bruisende, moderne stadsdelen vol winkel- en fastfoodketens, of naar de rustigere buitenwijken van de stad. Hierdoor kwam het totaalbeeld van deze stad niet echt overeen met het clichématige India-plaatje, al moet gezegd dat straatarm en welvarend al te vaak en heel abrupt naast elkaar gevonden kunnen worden.

Na drie dagen Delhi zochten we Ankita op, een ex-collega van Koen die als stagiair-architecte een half jaar in Leuven kwam werken, en we verbleven in haar bakermat Chandigarh, een geplande stad van de hand van Le Corbusier. Ze leidde ons rond in deze naar Indische normen atypische stad en we logeerden met veel plezier bij haar thuis. (Haar moeder maakte zowat het beste vegetarische eten dat we tot nu toe in India hebben gehad.) Deze zeer fijne inside ervaring leerde ons dat het moderne India verrassend dicht staat bij onze westerse cultuur maar zich op sociaal-maatschappelijke vlakken toch ook duidelijk onderscheidt. Het was een enorm interessant maar vooral zeer leuk deel van onze reis, dat we nog lang zullen koesteren. Aangezien we weten dat je met behulp van Google Translate deze blog zal checken willen we je daarom via deze weg nog een keer bedanken: bedankt en tot de volgende keer, Ankita.

Vanuit Chandigarh gingen we verder noordwaarts naar Amritsar, waar zich het belangrijkste heiligdom van de Sikh bevindt, de Gouden Tempel. Behalve deze tempel met zeer unieke sfeer zagen we de plek waar duizenden Indische protestanten werden beschoten door Britse troepen, een gekende scene uit de film ‘Gandhi’.

Amritsar ligt dicht bij de grens met Pakistan en een andere attractie is de dagelijkse sluiting van de grensoversteek met het neerhalen van de vlag – klinkt als een gespannen bedoening maar is in feite onversneden, absurde hilariteit. Aan beide kanten van de grens speelt zich dezelfde show in gelijklopende fasen af. Voor het formele gebeuren proberen de landen elkaar te overtreffen in feestelijkheid en dansen de Indische toeschouwers op loeiharde muziek. (DJ Grenspost speelde o.a. Jai Ho uit Slumdog Millionaire om de nationale trots aan te wakkeren; Koen wachtte tevergeefs op Tunak Tunak Tun van Daler Mehndi.) Hierna volgde het feitelijke neerhalen van de vlag door beide landen, een show van vlot een half uur waarvan de absurditeit moeilijk in woorden te vatten valt. In alle ernst steken de landen elkaar naar de kroon in een willekeurig ogende doch telkens door Pakistan gespiegelde choreografie van marcheren, zo hoog mogelijk in de lucht te trappen en andere autoritair bedoelde bewegingen terwijl het publiek uit zijn dak gaat bij al dit nationalistisch vertoon. Topentertainment. We kochten met plezier de DVD voor 50 rupees.

We zijn ondertussen goed aangekomen in Mumbai en hebben onze portie Noord-India dus officieel afgerond. Ondanks sommige waarschuwingen en vaak zelfs veeleer negatieve bevindingen die we voorafgaand aan onze trip hadden gehoord, hebben we enorm genoten van deze vijf weken. De in your face chaos, vuiligheid en occasionele confrontaties met onmenselijke armoede zijn niet te ontkennen maar worden ruimschoots gecompenseerd door de fijne reiservaringen: de cultuur, de mensen, het eten. Wat dat laatste betreft hebben we een vrij behouden parcours afgelegd; de meest woelige wateren (pun intended) lijken intussen wel achter de rug (pun intended) en we hebben in India nog niets meegemaakt dat erger was dan louter onaangenaam.

Eén ding dat ons wél danig kan irriteren is het aanhoudende gestaar van Indische jongens, iets waar vooral Ingeborg last van heeft. We vinden het ondertussen niet meer abnormaal als Indische toeristen meer oog lijken te hebben voor ons dan voor de bezienswaardigheid waarvoor ze het land zijn afgereisd. De toenaderingen om even voor de camera te poseren gebeuren o.a. door reizende families en verlopen in dat geval verlegen en respectvol – op één dag noteerden we twee uitnodigingen voor een trouw ergens in Chakkamakka. 

Van een minder onschuldig en doorgaans vervelend karakter zijn de ontelbare toenaderingen door jongens die gewapend met hun smartphones willen vastleggen dat ze een westerse vrouw hebben ‘ontmoet’. We zijn er nog niet helemaal uit wat we ervan moeten denken - kledij lijkt geen bepalende factor te zijn om dit gedrag te vermijden - maar we hebben alvast geleerd om neen te zeggen en ons te wapenen tegen de paparazzi van het geniepiger soort.

Hoe dan ook, we hebben het hier prima en kijken ernaar uit wat India verder voor ons in petto heeft in het naar verluidt gemakkelijkere Zuiden. Tot daarna!

foto update

In afwachting van een tekstberichtje over Noord-India zwieren we al een hoop foto's online. Voor degenen die niet kunnen wachten...

Nepal

Hey iedereen,

Drie weken ver en we mogen al één van onze Lonely Planet gidsen met tevredenheid klasseren. Nepal was een zeer geslaagde opener!

Ons verblijf viel voor een groot deel samen met het Dashain-festival, het grootste feest van Nepal waarbij Nepalezen hun familie opzoeken en hiervoor en masse uit de grote steden trekken. Fijn nieuws voor de extra belevingswaarde, minder fijn nieuws voor de vele offerdieren.

Door enkele omstandigheden (zie onder) hebben we onze eerste drie weken zeer rustig gehouden maar toch bleek het niet gemakkelijk om onze fotoselectie beperkt te houden. Nepal, en meer concreet de Kathmandu-vallei, zit immers met een duizelingwekkende concentratie aan culturele rijkdom.

In Kathmandu bezochten we Swayambhunath en Bodnath, twee boeddhistische stoepa's die beiden de karakteristieke toren met boeddha-ogen hebben maar elk met een verschillende context en andere sfeer. Swayambhunath is een tempelcomplex gebouwd op een heuvel en hoewel hij ook bekend staat onder de naam Monkey Temple vonden wij Stray Dog Temple iets toepasselijker. Bodnath is één van de grootste stoepa's ter wereld en wordt omcirkeld door een ring van winkeltjes, restaurants en barretjes maar ook kloosters en andere heiligdommen.

Bij een tweede bezoek aan Kathmandu gingen we een kijkje nemen in Pashupatinath, een hindoeïstisch tempelcomplex langs de heilige Bagmati rivier, waar de doden ritueel gecremeerd worden.

Kathmandu en de naburige steden Bhaktapur en Patan waren ooit alledrie autonome koninkrijken en elk van deze drie steden heeft dan ook zijn eigen Durbar Square, het centrum van de toenmalige koninklijke macht. Uiteraard konden we Nepal niet verlaten zonder al deze pleinen te hebben bezocht en hebben we in elke van deze oude koninkrijken enige tijd verbleven.

Zo kwamen we na Kathmandu aan in Bhaktapur, de meest intacte en wellicht daarom ook de mooiste van de drie vroegere koninkrijken, en was het hier waar de voorbereidingen van het Dashain-festival het meest in het oog sprongen: stoeten van toeters, bellen en trommels tot lang na zonsondergang en spijtig genoeg ook vanaf vroeg voor zonsopgang. (Ons guesthouse bevond zich op het meest centrale plein in Bhaktapur dus de tweede nacht werden de oordopjes op het nachtkastje gelegd.)

Verder schakelden we hier een gids in om wat meer achtergrond te krijgen over de rijke Nepalese cultuur en ontmoetten we tijdens het feestgedruis een enorm gepassioneerde boeddhistische monnik, die in Bhaktapur verbleef om de hindoeïstische tradities en gebruiken te bestuderen en ons lange tijd geboeid hield met zijn verhalen en visies.

We hadden ons al vroeg voorgenomen om geen trekking te doen in Nepal maar om er toch even van te proeven en de drukte te ontvluchten maakten we vanuit Bhaktapur op eigen houtje een tocht naar naburige dorpjes. Vooral de tocht van Nagarkot naar Dhulikhel - meer dan 15 km 'heuveltjes' beklimmen en afdalen - was zeer mooi en hoewel dicht bij Kathmandu hebben we nauwelijks andere toeristen gezien.

Aangekomen in Dhulikhel en overgeleverd aan de goede zorgen van Utsheb en Bashundara hebben we in Shiva's Guesthouse iets langer moeten doorbrengen dan voorzien aangezien Ingeborg last kreeg van een beginnende dysenterie. Terwijl Ingeborg rustte, leerde Koen een sadhoe wat Engels bij en ging hij op de hoogdag van het Dashain-festival een kijkje nemen in de naburige Kali tempel - niet voor gevoelige kijkers en dierenrechtenactivisten!

We besloten dat het best was om niet verder te trekken en terug te keren richting de hoofdstad en zo belandden we in Patan, dat ooit een koninkrijk los van Kathmandu was maar nu eerder deel lijkt te zijn van de hoofdstad. We gingen er meteen naar het ziekenhuis, waar de dysenterie werd geconstateerd en de nodige medicatie werd voorgeschreven.

Door de vele neerslag, een gevolg van de orkaan Phailin in India, en de rust door de nadagen van het Dashain-festival brachten we de eerste dagen in Patan zeer lui door en bleek onze netbook (incl. enkele series) een zeer welgekomen reisgezel.

Na Patan lieten we de Kathmandu-vallei achter en maakten we onze eerste grote verplaatsing naar Pokhara, waar we het, mja... ook heel rustig aan deden. Dit stadje met een groot meer en het Annapurnagebergte op de achtergrond is toeristisch gezien het begin- en eindpunt van verschillende trekkings en het is dan ook logisch dat the easy life hier centraal staat. Na de laatste moesson-stuiptrekkingen bevonden we ons al snel in een bootje op het meer of hogerop in Sarangkot, om te genieten van misschien wel het spectaculairste uitzicht dat we ooit gezien hebben.

Ondertussen zijn we goed aangekomen in Varanasi, India maar daarover later meer. Foto’s kunnen jullie vinden op de link naar Picasa.

Lieve groetjes